LUDWIG:CHARTS Seizoen 23 – Basisschoolkinderen veroveren het museum

'Hoe moet ik in vredesnaam een ​​keuze maken uit zoveel foto's? Dat gaat nooit lukken,' zei Elisabeth, overweldigd door de vele kunstwerken.

Het is de eerste projectdag van LUDWIG:CHARTS voor de basisschoolleerlingen van de Falkensteinschool in Oberhausen. Sommige kinderen zijn nog nooit in een museum geweest en zijn zichtbaar onder de indruk. Na een kennismaking en een korte briefing rennen ze eropuit om de tentoonstelling en het kasteel met al hun zintuigen te verkennen. "Hoe hoort kunst te ruiken?" vraagt ​​Gloria sceptisch. "Helemaal duidelijk!" antwoordt Isabella, "het ruikt naar make-up," en wijst naar haar favoriete schilderij – een gigantische lippenstift die over een landschap vol kraters vliegt. De verzamelde indrukken worden zorgvuldig genoteerd op voorbereide zintuiglijke kaarten.

De toekomstige teamleden komen gedurende enkele weken elke vrijdag bijeen in de Ludwigalerie als onderdeel van de tentoonstelling. Duitse popart. Tussen provocatie en mainstream.om te werken aan het selecteren en presenteren van hun TOP 10. "Het is altijd fascinerend om te zien hoe toegewijd de kinderen zijn aan het samenstellen van hun lijstjes", zegt Sabine Falkenbach, een van de projectleiders, terwijl een groep deelnemers levendig discussieert voor een afbeelding, waarbij ze gebaren en lichaamstaal gebruiken. Zij en Ursula Bendorf-Depenbrock lanceerden LUDWIG:CHARTS en hebben het concept als team in de loop der jaren verfijnd met innovatieve ideeën.

Elke plek wordt fel betwist totdat alle favoriete werken zijn gekozen en de uiteindelijke top 10 is vastgesteld. Onder deskundige begeleiding duiken de studenten niet alleen diep in de wereld van de popart, maar leren ze ook hun eigen stem te vinden door middel van gerichte fysieke en vocale oefeningen met theaterdocente Barbara Grubenbecher. Zo ontdekken ze het plezier van vrijuit over kunst spreken voor een publiek en hun persoonlijke perspectieven met anderen delen.

Wat creativiteit betreft, zijn de jonge kunstenaars van LUDWIG:CHARTS net zo getalenteerd als hun volwassen rolmodellen in de tentoonstelling: de workshops omvatten tekenen, knutselen, filmen en fotograferen. "We zouden een bedankbrief moeten schrijven aan de kunstleraar van de klas", grappen de twee docenten, Eva Schroeter en Tatiana Sajko, over hun talent.

Tegenwoordig zijn de meest fantasierijke versies van het kasteel vereeuwigd in levendige kleuren op transparante ansichtkaarten. "Dat is mijn huis," zegt Beatrix, terwijl ze de contouren van de Ludwigalerie door de enorme glazen gevel volgt. Dan voegt ze er, iets luider zodat iedereen in de groep het kan horen, aan toe: "Doe de volgende keer je schoenen uit als je me bezoekt!" Het is carnaval en alle kinderen zijn verkleed. Beatrix is ​​verkleed als prinses en speelt haar rol zeer overtuigend. Maria buigt instemmend: "Ja, Uwe Hoogheid." Ze barsten allebei in lachen uit.

De grote dag! "Ik hoop dat er niemand komt," fluistert Anna opgewonden voordat ze zich met geconcentreerde aandacht op haar aantekeningen stort. Tot ieders grote vreugde wordt haar wens niet vervuld. De families van de teamleden, vrienden en klasgenoten stromen de foyer van de Ludwigalerie binnen voor de grote finale. Hier worden de gasten verwelkomd en zijn ze getuige van het eerste hoogtepunt. De kinderen hebben zelfstandig een complexe welkomstchoreografie bedacht, die vandaag in première gaat met zoveel gemak en perfectie dat ze het zelf nauwelijks kunnen geloven. Met een brede glimlach begeven ze zich naar de tentoonstelling.

Het is muisstil. De bezoekers luisteren aandachtig naar de uitleg – ze willen niets missen! "Vier meisjes, samen vormen ze een regenboog," legt Tuana uit. Zij en Nele beschrijven hun favoriete schilderij. De leerlingen zijn vooral gecharmeerd van de levendige popartkleuren. "Het ruikt naar alcohol. Het lijkt alsof ze dansen." Dan voegt Nele er diplomatiek aan toe: "Iedereen mag het interpreteren zoals hij of zij wil."

Plotseling begint er muziek op de achtergrond te spelen en de twee beginnen daadwerkelijk te dansen. Ze hadden besloten hun presentatie wat op te fleuren met een klein optreden. Geïnspireerd door zoveel zelfvertrouwen beginnen ook een aantal andere leerlingen mee te dansen. "Oké, dat was het," zegt Nele tevreden. "Nog vragen?" Dat is het startsein. Talloze armen schieten omhoog en een stortvloed aan vragen barst los. "Het is zo verrijkend om de verbeeldingskracht van de kinderen te ervaren," zegt Sabine Falkenbach enthousiast terwijl ze aandachtig de levendige interactie met de gasten observeert. "Ongelooflijk spannend."

Na de rondleiding kunnen alle deelnemers hun creativiteit de vrije loop laten in de museumworkshop of genieten van een hapje en een drankje bij het buffet. "De weg naar iemands hart gaat door de maag," weet Nane maar al te goed, en ze omhelst Moni stevig. Monika Kempkes is eigenlijk de onbezongen heldin van het project. Bij elk LUDWIG:CHARTS-evenement zorgt ze liefdevol voor het welzijn van de deelnemers.

Aan het einde van de dag, en dus ook van het project, blijft er een lichte droefheid hangen. Helaas is het weer voorbij, maar het volgende seizoen laat niet lang op zich wachten…

Kevin Casper